1مقدمه: بسیاری از بیماران روانی به علت انگ نسبت به اختلالات روانی و قضاوت شدن از سوی کادر درمان، برای درمان بیماری خود مراجعه نمی کنند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه انگ اختلال روان پزشکی به بیماران روان قبل و بعد از دوره کارورزی روان پزشکی در دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی البرز انجام گردید. روش کار: روش مطالعه حاضر از نوع توصیفی - مقایسه ای است. این مطالعه دربازه زمانی مرداد ماه تا آذر ماه 1402 در بیمارستان امام حسین محمد شهر کرج انجام شده است. نمونه گیری به روش سرشماری انجام شد و 118 تن کارورز پزشکی وارد مطالعه شدند. کارورزان در روز اول و آخر بخش روان پزشکی به پرسشنامه جمعیت شناختی و "مقیاس ذهن باز انگ ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن مراقبت ﺑﻬﺪاﺷﺘﯽ"  “Opening Mind Stigma Scale for Health Care Providers” پاسخ دادند . روایی و پاپایی به سایر مطالعات اکتفا شده است. داده ها در نرم افزار اس پی ا س اس نسخه 26 تحلیل شد. یافته ها: میانگین نمره انگ بعد از کارورزی نسبت به قبل از آن کاهش داشت و از نظر آماری این کاهش معنادار بود (P<0/05). نمره انگ دانشجویان اقا نسبت به دانشجویان خانم ها کمتر بود ولی از نظر آماری معنادار نبود. همبستگی معنادار آماری بین نمره انگ با تعداد راند، کلاس، شرح حال، بستری، ساعت مطالعه و شرکت در درمانگاه یافت نشد (P>0/05)، اما همبستگی معنادار مستقیم بین نمره انگ و تعداد کشیک وجود داشت (P<0/05). نتیجه گیری:  میانگین نمره انگ  بعد از کارورزی  نسبت به قبل از آن کاهش داشت و از نظر آماری این کاهش معنادار بود. پیشنهاد می شود مسئولین دانشگاه علوم پزشکی البرز و معاونت آموزشی بخش روان پزشکی برنامه های آموزشی در رابطه با انگ و نحوه ارتباط و برخورد صحیح با بیماران روان، در دوره های کاراموزی و کارورزی ارائه و تدوین نمایند.

دارو درمانی هسته اصلی درمان اختلال های روان پزشکی است. داروهایی که در روان پزشکی استفاده می شوند فقط در صورتی که به درستی مصرف شوند، می توانند شدت بیماری های روانی را کاهش دهند و به بهبود پیامدهای این اختلال ها در بیماران منجر شوند. یکی از مهم ترین چالش ها در بیماران روان پزشکی، مخصوصاً بیمارانی که نسبت به بیماری خود بینش کافی ندارند، تبعیت نکردن از درمان است. در این مطالعه آموزشی سعی شده است در قسمت اول به اصول کلی در زمان استفاده داروهای روان پزشکی با رویکرد پنهان کردن داروهای خوراکی روان پزشکی و در قسمت دوم به طور اختصاصی به خصوصیات فیزیکوشیمیایی هر دسته از داروهای روان پزشکی پرداخته شود تا با حفظ خصوصیات فیزیکوشیمیایی ماده مؤثر، بیشترین پاسخ درمانی و کمترین عارضه جانبی را برای بیماران تحت درمان با رویکرد داروهای پنهانی به همراه داشته باشد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی های روان سنجی و ساختار عاملی مقیاس رضایت از زندگی در یک نمونه از بیماران سرپایی روان پزشکی در مرکز روان پزشکی شفا رشت در سال 1393-1392 انجام شد.روش: 131 بیمار مبتلا به اختلال روان پزشکی (57 زن و 74 مرد)، با روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و مقیاس رضایت از زندگی را به همراه پرسش نامه های اضطراب بک، افسردگی بک، مقیاس 21 گویه ای افسردگی، اضطراب و استرس، مقیاس ناامیدی بک، مقیاس عزت نفس کوپر اسمیت و مقیاس دلیلی برای زندگی تکمیل کردند.یافته ها: تحلیل داده ها نشان می دهد که ساختار عاملی مقیاس رضایت از زندگی تک بعدی است و بر اساس نتایج یافته های تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تاییدی، مدل ساختار عاملی با یک بعد دارای بهترین برازندگی خواهد بود. همسانی درونی مقیاس برابر با 0.75 و پایایی بازآزمایی برابر با 0.64 است. تفاوت معناداری بین رضایت از زندگی مردان و زنان مشاهده نشد.نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهند که مقیاس رضایت از زندگی، یک ابزار قابل اعتماد و معتبر برای اندازه گیری رضایت از زندگی در میان بیماران سرپایی و بیماران روان پزشکی بعد از ترخیص است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: با توجه به این که آسایش هدف نهایی کلیه فرآیندهای پرستاری است، مطالعه حاضر با هدف تعیین وضعیت آسایش مددجویان بستری با اختلال روان پزشکی انجام گرفته است. روش بررسی: این پژوهش از نوع توصیفی-مقطعی است که با شرکت 275 مددجوی بستری در بخش های روان پزشکی بیمارستان شهید دکتر لواسانی در سال 99 در تهران انجام گرفته است. نمونه گیری به صورت مستمر بود. مددجویان پرسشنامه های جمعیت شناختی و ابزار آسایش افراد بستری در بخش روان پزشکی را تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی، آزمون های آماری تی مستقل، آنالیز واریانس و آزمون تعیینی شفه در نرم افزار SPSS نسخه 24 در سطح معناداری 05/0p< تحلیل شد. یافته ها: 9/66% (184 نفر) بیماران مرد بودند. نمره آسایش کلی مددجویان 76/128 بود که براساس امتیازبندی از عدد 38 تا 190 میزان آسایش بیش تر از میانه بود. بیش ترین امتیاز در ابعاد آسایش به ترتیب حیطه فرهنگی اجتماعی (55/91±, 20/65)، حیطه روانی معنوی (50/31±, 19/64)، حیطه فیزیکی (06/37±, 22/58) و حیطه محیطی (39/22±, 19/49) بوده است. آزمون تعیینی شفه نشان داد که نمره آسایش در مددجویانی که میزان درآمدشان کفایت می کند به طور معناداری (001/0p<) بالاتر بوده است. همچنین مددجویانی که شغل آن ها کارمند است نمره آسایش بیش تری نسبت به سایرین کسب نموده اند (017/0=p). نتیجه گیری: مددجویان کم ترین آسایش را در حیطه محیطی و بالاترین آسایش را در حیطه فرهنگی-اجتماعی کسب کردند بنابراین توصیه می شود که برنامه ریزی و اجرای کلیه مداخلات پرستاری با هدف حفظ و بهبود آسایش در حیطه محیطی بخش های روان پزشکی انجام گیرد.

هدف: هدف پژوهش حاضر ارزیابی واکنش و رضایت بیماران روانپزشکی مراکز سلامت روان جامعه نگر از نقش رابط درمان و پی گیری های تلفنی در مدل درمانی مراقبت مشارکتی بود.روش: در این پژوهش توصیفی، از میان 991 بیمار شناسایی شده در مراکز سلامت روان جامعه نگر منطقه 16 تهران، از بهمن 1389 تا فروردین 1391، تعداد 131 نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند و در مورد رضایت از شیوه برخورد و ارائه خدمات رابط درمان مورد بررسی قرار گرفتند. بررسی ها به صورت تلفنی و به وسیله روان شناس انجام شد. تحلیل یافته ها به روش آمار توصیفی انجام شد.یافته ها: از پی گیری های انجام شده، 75.6 درصد آزمودنی ها به تلفن رابط درمان پاسخ دادند و از این افراد 94.6 درصد از تماس های تلفنی و نقش رابط درمان رضایت داشتند.نتیجه گیری: رابط درمان می تواند پذیرش و رضایت بیماران از فرایند درمان را افزایش دهد.

مقدمه: اختلالات روان پزشکی نوعی بیماری است که افراد از مشکلات عاطفی و احساسی رنج می برند که تمامی جنبه های زندگی فرد را دربر می گیرند. مطالعه این بیماری ها در کشورهای مختلف نشان می دهد که در میزان شیوع اختلالات روان پزشکی اختلاف عمده وجود دارد. همچنین شیوع اختلالات روان پزشکی در حال افزایش است و لازم به نظر می رسد که رابطه بین ابتلا به این بیماری ها و خصوصیات اپیدمیولوژیک بررسی گردد.روش ها: این مطالعه به صورت مقطعی بود. در این مطالعه پرونده 3935 بیمار بستری در بخش روان پزشکی بیمارستان نور اصفهان طی سال های 1383 الی 1388 که مبتلا به اختلالات اضطرابی، اختلالات شناختی، اختلالات شخصیت، اختلالات وابستگی و سوء مصرف مواد، اختلالات دوقطبی نوع I، اختلالات دوقطبی نوع II، اختلالات دوقطبی نوع NOS، اختلالات سایکوتیک، اختلالات سایکلوتمیک و اختلالات افسردگی بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. توزیع هر کدام از خصوصیات اپیدمیولوژیک بیماران بر حسب نوع اختلالات روان پزشکی مشخص شد. عوامل اپیدمیولوژیک مرتبط با هر کدام از اختلالات روان پزشکی با استفاده از آنالیز مدل رگرسیون لجستیک، با کنترل اثر بقیه اختلالات روان پزشکی آزمون شدند.یافته ها: نسبت مردان بستری به زنان 1.2 بود. میانگین سن بیماران بستری 33.06±0.21 سال بود که مردان جوان تر از زنان بستری بودند. اختلالات دوقطبی نوع I، سایکوتیک غیرخلقی و افسردگی به ترتیب فراوان ترین اختلالات بودند. با افزایش سن، شانس ابتلا به اختلالات افسردگی، شناختی و مصرف مواد افزایش و شانس ابتلا به دوقطبی I و سایکوتیک غیرخلقی کاهش می یابد. شانس افراد سیگاری برای ابتلا به دوقطبی I، NOS و اختلال مصرف مواد بیشتر از افراد غیر سیگاری است. شانس این که بیماران با تعداد بستری های بالا دارای اختلال اضطرابی، دوقطبی I،II  و سایکوتیک غیرخلقی باشند، بیشتر است.نتیجه گیری: در مطالعات گذشته شانس مبتلا بودن به سایکوتیک غیر خلقی و دوقطبی برای افرادی که دارای سابقه بستری بودند، بیشتر از سایرین به دست آمد که مشابه همین نتیجه، در این مطالعه مشاهده می شود. در این مطالعه در اختلالات اضطرابی، دوقطبی و افسردگی شانس ابتلا زنان بیشتر از مردان به دست آمد. همچنین شانس ابتلا به اختلالات مصرف مواد و سایکوتیک غیرخلقی در مردان بیشتر از زنان به دست آمد که مشابه نتایج مطالعات گذشته می باشد.

سابقه و هدف: دیدگاه پزشک نسبت به بیمار خود و بیماری وی نقش به سزایی در شکل گیری تفاهم درمانی مناسب داشته و در برخی بیماری ها می تواند نقشی منفی بازی کند. بر این اساس بر آن شدیم که به مقایسه دیدگاه دانش جویان پزشکی نسبت به بیماران روان پزشکی در شروع و پایان دوره دو ماهه در بخش بپردازیم.مواد و روش ها: با استفاده از آزمون نگرش پزشک به بیمار 49 (28 زن و 21 مرد) دانش جوی پزشکی در شروع پایان دوره با یک دیگر مقایسه شدند.یافته ها: نگرش دختران پیش رفت معنی داری را در پایان دوره نشان داد، در حالی که در پسران چنین امری مشاهده نشد.نتیجه گیری: چنین امری می تواند تا حدی به تاثیرپذیری متفاوت دختران و پسران در برابر آموزش های ارایه شده در بخش باشد، که برنامه ریزی مناسبی را در جهت غلبه بر آن و کمک به دانش جویان در جهت ارتقا نگرش آن ها طلب می کند.

سابقه و هدف: پژوهش ها همراهی انواع اختلالات روان شناختی، اشکال در ارتباطات بین فردی و اجتماعی، و کاهش کیفیت زندگی را با بیماری دیابت نشان داده اند. هدف این پژوهش بررسی شیوع اختلالات روان پزشکی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دوم می باشد.مواد و روش ها: گروه نمونه در این پژوهش که از نوع مقطعی در سال 1394 است، 202 نفر از بیماران دیابت نوع 2 مراجعه کننده به کلینیک غدد شهرستان ساری و دارای حداقل یک سال سابقه بیماری بودند. بیماران پس از تکمیل فرم مشخصات جمعیت شناختی، تحت مصاحبه بالینی SCID-I قرار گرفتند و سپس به پرسشنامه GHQ-28 پاسخ دادند. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 20 مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها: میانگین مدت ابتلا به دیابت 9.67 با انحراف استاندارد 6.6 سال بود. 25.4 درصد افراد دارای اختلال افسردگی اساسی، 34 درصد اختلال وسواسی-جبری و 4.6 درصد اختلال اضطراب منتشر بودند. بر اساس مصاحبه بالینی SCID-I 57/9 درصد افراد دارای حداقل یک اختلال روان‏پزشکی و بر اساس پرسشنامه GHQ-28، 37 درصد دارای مشکلاتی در سلامت روان بودند.استنتاج: با توجه به شیوع قابل توجه اختلالات روانی در بیماران دیابتیک نوع دوم، و تاثیر منفی اختلالات روانی بر روند کنترل و درمان بیماری، لازم است مشاوره روان پزشکی به صورت منظم برای آنها در نظر گرفته شود.